Chociaż pierwszym amerykańskim miastem, w którym powstały wieżowce było Chicago, to największa ich liczba znajduje się obecnie w Nowym Jorku. Z definicji wynika, że drapacze chmur to strzeliste budowle, które w przeciwieństwie do masztów czy wież przeznaczone są przede wszystkim do zamieszkania i mają wysokość ponad 150 metrów. Początki powstawania tak okazałych budynków łączą się z rozpoczęciem wykorzystania w budownictwie żelbetu, stali czy szkła oraz wynalezienie wind czy pomp wodnych.

Warto wspomnieć, że początkowo terminem drapacz chmur określano maszty na żaglowcach. Pod koniec XIX stulecia nazwę odnosić zaczęto do kreowanych masowo podniebnych struktur, które powstawać zaczęły dzięki wykorzystaniu nowych technologii. Tym samym powszechnie stosowane techniki murarskie zastąpiono konstrukcjami opartymi na szkielecie stalowym.

Współcześnie wysokie budynki sięgające chmur stały się lokacjami firm, hoteli czy wydawnictw. Dzięki umieszczeniu w nich swojej siedziby przedsiębiorstwa mogą korzystnie kreować wizerunek oraz być rozpoznawalne niemal na całym świecie. Z dachów wieżowców oglądać można panoramę miast, co ma również wpływ na rozwój turystyki danej aglomeracji.

Home Insurance Building

Pod koniec XIX wieku, a dokładnie w 1884 roku przedstawiciel szkoły chicagowskiej, architekt William Le Baron Jenney zaprojektował, uznawany wówczas za jeden z najwyższych budynków świata, Home Insurance Building. Projekt jego miał wysokość 42 metrów i był znacznie niższy od współczesnych drapaczy chmur. Weźmy jednak pod uwagę fakt, że w wieku XIX za wieżowce uznawano budynki liczące nawet 10 pięter.

Charakterystyczną cechą szkoły chicagowskiej którą reprezentował Jenney było projektowanie budynków kubistycznych o stalowej konstrukcji i licznych przeszkleniach.

Inżynier i architekt, William Le BaronaJenney uznawany jest za ojca amerykańskich wieżowców. Jego Home Life Insurance Building określa się z kolei mianem pierwszego nowoczesnego drapacza chmur. Początkowo liczył sobie 11 pięter. Z biegiem lat, gdy wokół powstawać zaczęło coraz więcej wieżowców do budynku postanowiono dobudować 2 kolejne poziomy. Tym samym gmach osiągnął wysokość 55 metrów.

Koszt projektu oszacowano na ponad 800 tysięcy dolarów. Korytarze oraz klatki schodowe udekorowane zostały marmurem. W wieżowcu oprócz powierzchni przeznaczonej do wynajęcia znajdowało się ponad 200 biur. Na początku lat 30-tych XIX wieku Home Insurance Building został zburzony. Obecnie w miejscu tym znajduje się Bank La Salle.

Empire State Building

W 1931 roku, czyli w momencie zburzenia chicagowskiego Home Insurance, ówczesny prezydent USA Herbert Hoover dokonał oficjalnego otwarcia The Empire State Building, który do dnia dzisiejszego uznawany jest za symbol Nowego Jorku. Przez ponad 40 lat budynek ten uchodził za najwyższy gmach Metropolii. Wyższe od niego były jedynie wieże World Trace Center.

Autorem projektu był William Lamb jeden z właścicieli firmy Shreve, Lamb & Harmon Associates. Lamb zaprojektował budynek wysoki na 381 metrów. Ostateczna wysokość sięga jednak o przeszło 60 metrów więcej, gdyż wlicza się w nią także znajdująca się na dachu antenę. Architekt zadbał, aby budynek był przede wszystkim funkcjonalny.

Licząca ponad 100 pięter budowla mieści się na Manhattanie pomiędzy 33 a 34 ulicą. Zaprojektowana została w stylu Art Deco. Jej powierzchnia całkowita wynosi ponad 200 tysięcy metrów kwadratowych. Wagę szacuje się na około 360 ton. W budynku działa ponad 70 wind. Obliczono również, że w wieżowcu znajduje się przeszło 6,5 tysiąca okien. Łączny koszt inwestycji wyniósł ponad 24 miliony dolarów.

Najwyższy obecnie budynek Nowego Jorku znany jest również dzięki znajdującemu się na 86 piętrze tarasowi widokowemu, z którego podziwiać można panoramę miasta. Jest to jedna z głównych atrakcji turystycznych. Warto wspomnieć, że King Kong bohater filmu o tym samym tytule wspinał się właśnie na budynek Empire State.

Archiwalne zdjęcie Home Insurance Building znajdziecie tutaj.